Die zaterdag hadden we geen lokale outreach, dus besloten we om te gaan brunchen, wat erg lekker was. De volgende dag gingen we met Amelia’s ouders naar de kerk en daarna lunchten en zwommen we bij hen thuis. ’s Avonds hadden we tickets voor een ‘lokale’ voetbalwedstrijd: de Paraguayaanse ‘Super El Clásico’ tussen Olimpia en Cerro. Er waren 40.000 mensen in het stadion. Op weg naar het stadion kwamen we langs zo’n 30 bussen, stampvol met hooligans, die door de politie werden geëscorteerd. Tegen het einde van de wedstrijd brak er een serieus gevecht uit tussen de fans van Cerro. Stoelen werden losgetrokken en naar elkaar gesmeten. Wat bleek? De fans van Cerro waren opgedeeld in twee gangs, en deze gangs begonnen met elkaar te vechten. De wedstrijd eindigde in 2-1 voor Olimpia, waardoor Cerro had verloren. Dit was slecht nieuws voor de Olimpia-fans, want dat betekende dat de Cerro-hooligans uit waren op wraak.

Toen we het stadion uitliepen in een lange stroom van mensen, begon de menigte opeens terug het stadion in te sprinten. De Cerro-hooligans waren gespot. Na ongeveer 20 minuten wachten in het stadion leek het buiten rustiger te worden. De politie had eindelijk een weg afgesloten, zodat de fans veilig naar buiten konden. Terwijl we langs de grote weg stonden om een plan te maken over hoe we thuis zouden komen, reed er langzaam een busje voorbij. Ik maakte oogcontact met iemand in het busje, en hij schreeuwde iets in het Spaans. Omdat ik hem negeerde, riep hij nog iets, en iemand uit onze groep schreeuwde terug. Toen stapten er twee Cerro-fans uit, heel duidelijk onder invloed van spul dat alleen God kent, en ze begonnen langzaam de afstand te verkleinen. Maar na een paar stappen stapte hun moeder uit, pakte ze bij hun oren en gooide ze terug de bus in. De deur ging dicht, en de bus reed weer verder.

Deze week hadden we het over het vaderhart van God. De leraar van de week was een Nederlander! Henk Bruggeman (de foto hiernaast of hierboven). Ik weet dat ik het elke keer zeg maar hij is echt mijn favoriete leraar tot nu toe. Hij spreekt met zo’n passie en overtuiging over het vaderhart van God dat het onmogelijk is om niet bewogen te worden bij de woorden die hij spreekt.

Op maandag kreeg ik een bijzondere vraag: wil jij deze zaterdag spreken op de lokale outreach? Ja, natuurlijk wilde ik dat!

Na wat tijd alleen met God kreeg ik al snel het idee om een vergelijking te maken tussen ons geloof en een groeiende plant. Ik had dit netjes uitgewerkt, maar het was nog steeds niet helemaal klaar, en het was al donderdagavond! In mijn Messenger track (gespecialiseerde lessen voor degenen die beter willen worden in lesgeven en preken) had ik geleerd dat je minimaal één persoonlijk verhaal moet gebruiken en aan het einde een uitdaging moet geven. Dit had ik nog niet; ik miste nog een goed begin en einde. Ik besloot het bij God te brengen. Hij wil dat ik spreek, dus zal ik ook Zijn woorden spreken. Vrijdagochtend werd ik rond half vijf wakker met het begin en het einde van mijn preek in mijn hoofd. Meerdere persoonlijke verhalen die ik kon koppelen aan het onderwerp en een uitdaging die ik de mensen kon geven, kwamen allemaal op hun plek.

As we were walking out of the stadium in a long stream of people, the crowd suddenly started sprinting back inside. The Cerro hooligans had been spotted. After waiting in the stadium for about 20 minutes, it seemed to have calmed down outside. The police had finally blocked off a road so that fans could leave safely. As we stood by the main road, trying to figure out how to get home, a van slowly drove past. I made eye contact with someone inside, and he shouted something in Spanish. Because I ignored him, he shouted again, and someone in our group shouted back. Then, two Cerro fans got out—clearly under the influence of substances only God knows—and they started closing the distance between us. But after just a few steps, their mother got out of the van, grabbed both of them by the ears, and threw them back inside. The door slammed shut, and the van drove off again.

This week, we talked about the Father heart of God. The teacher for the week was a Dutchman! Henk Bruggeman (the photo next to or above this). I know I say this every time, but he is truly my favorite teacher so far. He speaks with such passion and conviction about the Father heart of God that it’s impossible not to be moved by the words he speaks.

On Monday, I was asked a very special question: Would you like to speak at the local outreach this Saturday? Yes, of course, I would! After spending some alone time with God, I quickly got the idea to compare our faith to a growing plant. I had written everything out neatly, but it still wasn’t finished—and it was already Thursday evening! In my Messenger track, a specialized course for those who want to improve in teaching and preaching, I had learned that you should include at least one personal story and present a challenge at the end. I didn’t have that yet—I was still missing a strong beginning and ending. So, I decided to bring it to God. He wants me to speak, so I will speak His words. On Friday morning, around 4:30 AM, I woke up with the beginning and the ending of my sermon in my mind—multiple personal stories that connected to the topic and a challenge I could present to the people.