(English below) De tweede week van de DTS was een hele volle, interessante week. We kregen les van een Nederlander, Bram Buitenhuis. Ik was het niet eens met alles wat er gezegd werd tijdens de lessen, maar het was wel erg interessant om te horen hoe hij naar alles keek. Op woensdag waren de lessen gefocust op wat voor ons ’traditioneel familie zijn’ is. Man en vrouw trouwen en krijgen meerdere kinderen, en zodra je trouwt laat je je gezin achter en wordt je partner je nieuwe familie. Je oude gezin is dus niet meer volledig jouw verantwoordelijkheid. Zo naar familie kijken is dus blijkbaar niet de norm in Paraguay. Wat er veel gebeurt, is dat als een man en vrouw getrouwd zijn en kinderen hebben, de man uiteindelijk vertrekt om verschillende redenen. Dit zorgt ervoor dat de moeder alleen voor alles moet gaan zorgen, waardoor de jongens heel erg gehecht raken aan hun moeder en vice versa. Als de jongens uiteindelijk trouwen en er problemen ontstaan tussen hun vrouw en hun moeder (want in de ogen van de moeder is er nooit iemand goed genoeg voor haar jongens), zal hij uiteindelijk kiezen voor zijn moeder. Waardoor deze cirkel weer rond wordt en opnieuw gebeurt.
Op vrijdag werden we allemaal bij elkaar geroepen voor ‘een meeting’. Het bleek dat we een sportavond hadden. Maar na een uur sporten werden we naar de grote hal gestuurd, waar het helemaal donker was. We moesten met onze gezichten tegen de muur staan, en als we geroepen werden, moesten we naar voren komen. Toen de eerste groep naar voren was, werd het duidelijk waarom we hier waren: de Outreach is bekend!
Ik ga naar Peru voor mijn Outreach! Met een leuke groep: ik zit met een Argentijns getrouwd stel (in het groen en roze), met Lauryn, de Duitser (in het rood), met Paulo uit Brazilië (de jongen die wordt opgetild), Javier (rood en wit), Juanca (blauw linksonderin) en Rosita (in het paars), alle drie uit Paraguay. Ook de staf die meegaat is heel gezellig. We hebben nog niet de praktische informatie gekregen, dus ik weet niet precies waar in Peru we naartoe gaan, hoe we er naartoe reizen of hoe duur het gaat worden.
Ook was ik zaterdag jarig! Wat ik heel tof vind aan wat ze hier doen, is dat als iemand jarig is, ze diegene woorden van God geven. Dus tijdens de lunch werd er luid voor me gezongen, daarna voor me gebeden en als laatst kreeg ik van verschillende mensen beelden en/of bemoedigende woorden. Veel van de beelden leken erg op elkaar: iemand zag mij staan in het publiek van een groot concert en ik zette het applaus in gang. Er moet altijd iemand de eerste zijn die begint, en ik zou de eerste zijn die iets groots zal aanzetten. Dus ik ben heel benieuwd hoe dit zich in de toekomst gaat uitvouwen.
Op zaterdag hadden we ook weer een lokale Outreach. Het was hetzelfde als vorige week: met de bus naar een minder gezegende buurt om daar ’s avonds een dienst te houden. Voor de dienst gingen we deur tot deur om mensen over Jezus te vertellen en hen uit te nodigen voor de dienst. Tijdens het deur-tot-deur gaan kreeg ik een verjaardagscadeautje van God. We werden in de tuin uitgenodigd door drie oudere vrouwen. Ik kon het gesprek tussen de vrouwen en de leider van ons groepje niet volgen, omdat het allemaal in het Spaans was. Terwijl ik daar stond, kreeg ik een lichte maar erg aanwezige pijn in mijn rechterheup. Toen ik mijn gewicht heen en weer bewoog, werd het sterker. Ongeveer tien minuten hiervoor zei ik tegen Silus dat ik het heel tof zou vinden om een woord van kennis van de Heilige Geest te krijgen. Dus ik vroeg me af of dit het was. Tijdens de lessen had een van de lesgevers namelijk gezegd dat hij weet wanneer iemand genezing nodig heeft als hij zelf ergens willekeurig pijn krijgt tijdens een dienst, het bidden of iets dergelijks. Wat bleek? Een van de vrouwen had inderdaad last van haar rechterheup! Precies op de plek waar ik de pijn had gevoeld. En na voor haar te bidden, was de pijn weg! Misschien wel een van de beste cadeaus die ik ooit gekregen heb!
A very interesting week
(Nederlands naar boven) The second week of the DTS was a very full and interesting week. We had lessons from a Dutchman, Bram Buitenhuis. I didn’t agree with everything that was said during the lessons, but it was very interesting to hear his perspective on things. On Wednesday, the lessons focused on what we consider to be a ’traditional family.’ A man and woman get married and have multiple children, and once you get married, you leave your family behind, and your partner becomes your new family. Your old family is no longer fully your responsibility. Apparently, this way of looking at family is not the norm in Paraguay. What often happens there is that when a man and woman are married and have children, the man eventually leaves for various reasons. This leaves the mother to take care of everything on her own, causing the boys to become very attached to their mother and vice versa. When the boys eventually get married and conflicts arise between their wife and their mother (because, in the eyes of the mother, no one is ever good enough for her sons), the son will ultimately choose his mother. This completes the cycle, which then repeats itself.
On Friday, we were all called together for “a meeting.” It turned out we were having a sports night. But after an hour of playing sports, we were sent to the big hall, which was completely dark. We had to stand with our faces against the wall, and when our name was called, we had to step forward. When the first group went up, it became clear why we were there: the Outreach locations were announced!!
I’m going to Peru for my Outreach! With a great group—I’m with an Argentine married couple (in green and pink), Lauryn, the German (in red), Paulo from Brazil (the guy being lifted), Javier (red and white), Juanca (blue, bottom left), and Rosita (in purple), all three from Paraguay. The staff members coming with us are also really nice.
We haven’t received the practical details yet, so I don’t know exactly where in Peru we’re going, how we’ll get there, or how much it will cost.
I also had my birthday on Saturday!! What I really love about what they do here is that when someone has a birthday, they receive words from God. So during lunch, they sang out loud for me, then prayed for me, and finally, different people gave me visions and/or encouraging words. Many of the visions were very similar: someone saw me standing in the audience of a big concert, and I was the one who started the applause. Someone always has to be the first to begin, and I would be the first to start something big. So I’m really curious to see how this will unfold in the future.
On Saturday, we had another local Outreach, just like the previous week. We took the bus to a less fortunate neighborhood to hold an evening service there. Before the service, we went door to door to tell people about Jesus and invite them to the service. While going door to door, I received a birthday gift from God. We were invited into the garden by three elderly women. I couldn’t follow the conversation between the women and the leader of our group because it was all in Spanish. As I stood there, I suddenly felt a light but very present pain in my right hip. When I shifted my weight back and forth, the pain became stronger. About ten minutes earlier, I had told Silus that I would really love to receive a word of knowledge from the Holy Spirit. So I started wondering if this was it. During our lessons, one of the teachers had mentioned that he knows when someone needs healing because he randomly feels pain somewhere during a service or while praying. And guess what? One of the women actually had pain in her right hip—exactly where I had felt it! After praying for her, the pain was completely gone! This might be one of the best gifts I’ve ever received!
No responses yet