(English below) Deze week was de laatste week waarin we lessen hadden. We hebben het over de Heilige Geest gehad en de spreker van de week was Verian, een Paraguayaanse mennoniet die als medewerker op base werkt. Zijn lessen waren goed, maar er zat niet veel nieuws tussen voor mij. Vorige week was Gabe de spreker van de week, een Amerikaanse zendeling die veel werk doet in Nord-Korea. Ik vond zijn lessen erg goed, een erg indrukwekkend verhaal over wat hij allemaal in Nord-Korea doet en veel goede praktische lessen over hoe het werkt om als zendeling ergens te werken. Ik heb erg veel van hem geleerd. De week daarvoor was Glenn Sheppard de spreker over de kost van opwekking. Papa G, zoals hij hier genoemd wordt, is een 81 jarige Amerikaan die al zijn hele leven God kent en hem op heel veel verschillende manier heeft gediend over de jaren. Wat ik erg mooi vond aan hem is dat hij de tijd nam om ons te leren kennen. Op maandag krijgen de sprekers de tijd om hun eigen verhaal te vertellen, hun getuigenis wat God allemaal in hun leven heeft gedaan en doet. Maar Papa G naam de tijd om naar ons te vragen, het was erg kort per persoon. Maar je kon merken dat de onverdeelde, oprechte, persoonlijke interesse die hij voor ons had iets met ons deed. De week daarvoor was Shannon Casteel de spreekster van de week. Een belangrijke leidster op de YWAM KONA base op Hawaii en iemand met een bizarre verhaal waarin God heel duidelijk te zien is.
Na een avondje poolen met Silus kreeg ik erg veel zin in een gefrituurde snack, ik miste de echte Nederlandse bittergarnituur. Na even kort op google maps te zoeken zagen we dat er een plekje in de buurt was die gefrituurde kip verkocht. Toen we eraan kwamen waren we erg verrast, het gebouw was denk ik 2,5 m bij 2,5 m waarschijnlijk nog kleiner. We besloten om wat te bestellen, 10 strips. Ik heb nog nooit zulke goede kip gegeten. We kregen er 7 sausen bij, ketchup, wat hete saus, BBQ, truffel mayo, pesto en een soort kaasachtige mayo, de laatste drie allemaal huisgemaakt: fantastisch. Wij hebben sinds dien 2 of 3 keer gegeten en alle keren was het nog steeds fantastisch. Ik had nooit verwacht dat ik de beste gefrituurde kip in een mini keukentje midden in Paraguay langs de straat zou vinden.
Vorige week mochten we absoluut niks op vrijdagavond en zaterdag in plannen, wat ik erg vervelend vond want we waren van plan om weer wat gefrituurde kip te kopen. Na het avond eten op vrijdagavond werd iedereen bij elkaar geroepen en kregen we een opdracht: pak een zo klein mogelijke tas in, als je dagelijkse pillen moet innemen moet je die meenemen. We gingen dus ergens overnachten, maar er werd ons erg duidelijk gemaakt dat je echt zo min mogelijk moest proberen mee te nemen. Dus ik ging de challenge aan, ik had een klein heup tasje meegenomen van uit Nederland en ik had besloten dat het enige was wat ik ging gebruiken. Wat ik daar in kreeg ging mee en de rest allemaal niet. Dus ik had wat deo, tandenborstel, tandpasta, schonen ondergoed, powerbank en mijn ID bij mij. Voor de rest had ik mijn trui aan gedaan en had ik een kleine opgevouwen handdoek ook mee. Toen we eindelijk met de bus weg reden was het een uurtje of 8 ’s avonds. De bus rit die maar een uurtje zou duren, heeft zich weten uit te rekken naar 2 uur. Veel redenen voor waaronder een was dat in de laatste 5 minuten een van de achterbanden van de bus klapte. Gelukkig had de bus 2 aan beide kanten en waren we dichtbij dus hoefde we niet te stoppen.
Toen we waren aangekomen werden we in 3 groepen verdeeld en kregen we een blinddoek om. We werden het bos ingeleid en na 10 minuten stapje voor stapje mochten we weer onze blinddoek af doen. Er waren een paar verschillende groepsspellen in het bos voorbereid. Nadat we deze hadden voltooid konden we naast het kampvuur wat typische Paraguayaanse brood roosteren. Rond een uurtje of 2 á 3 s’ nachts was het tijd om te gaan slapen. Ik volg de mannelijke medewerkers het bos verwachtend om bij een huisje uit te komen. De groep stopt op een open veld en iemand gooit een groot zeil uit, ons bed. Oh nee, ik heb niks bij me om op te slapen. Het is hier gelukkig helemaal niet koud ’s nachts en ik kon een soort van kussen maken van mijn schoenen en mijn handdoek. Zolang het niet begon te regenen zou het prima gaan….. Half 5, FLITS. Het begon te onweren.
Iedereen probeert zo snel mogelijk hun spullen in te pakken en terug te rennen naar het huis. Waar we onder het afdakje droog zouden zijn (we mochten niet naar binnen). Onder tussen begint het echt keihard te regenen. In alle tijd dat ik hier ben geweest heeft het niet zo hard geregend als toen. Ik had gelukkig van iemand een slaapzak te leen gekregen en heb op de grond onder het afdakje nog 2 uur kunnen slapen.
Toen het weer licht begon te worden regenden het nog steeds heel hard, rond een uurtje of 10 begon het wat zachter te regenen en konden we door met de activiteiten. De eerste activiteit was een talent show, nog steeds in de zelfde 3 groepen als de avond er voor kregen we 10 minuten om iets voor te bereiden. Wij besloten om snel een soort lied te schrijven over onze ervaringen van de nacht ervoor. Natuurlijk won mijn team en dit betekenden dat we het volgende spel niet hoefden te doen. De andere twee teams moesten een boot maken om een banaan veilig en droog naar de overkant van een zwembad te brengen. Toen dit voorbij was kregen we een goede lunch bestaande uit zelfgemaakte hamburgers, na de lunch was het tijd voor het laatste spel. Capture de Flag. Harstikke leuk en lekker competitief maar helaas verloor mijn team. De bus reis verliep heerlijk rustig, geen lekke band en iedereen te uitgeput om maar één woord te zeggen.
Een paar weken geleden kregen we de informatie over onze outreaches en wat bleek is dat de prijs veel hoger was dan verwacht. Naar Perú was 1450 euro en naar Nicaragua was 2200 euro. Slecht nieuws wat voor veel mensen pas erg laat kwam. Maar vorige week donderdag voordat de lessen begonnen kregen we goed en slecht nieuws, de prijs voor de outreaches was nog een keer berekend en kwam veel lager te liggen. In totaal voor Perú 950 euro en voor Nicaragua 1550 euro. Het slechte nieuws was dat ze voor de vliegtickets het geld op vrijdagavond nodig hadden om ze te bestellen. Voor Perú was dit net iets minder dan 500 euro en voor Nicaragua 1100 euro. We moesten dus binnen 24 uur een bedrag van 3800 euro bij elkaar krijgen voor alleen al het Perú team. (Ik weet het bedrag voor het Nicaragua team niet precies maar het was waarschijnlijk tegen de 10.000 euro aan.) Als het team naar Nicaragua niet genoeg geld had, zouden de mensen die wel genoeg hadden met ons naar Perú meegaan en de rest zou in Paraguay blijven. Hetzelfde voor het Perú team, niet genoeg geld betekend in Paraguay blijven. We hadden dus echt een wonder nodig om op outreach te gaan. Toen de deadline kwam had ons team naar Perú genoeg geld voor de vliegtickets, maar het team naar Nicaragua was het helaas niet gelukt om het bij elkaar te krijgen. Dit betekende dat er helaas geen outreach team meer naar Nicaragua gaat. Er komen 4 mensen bij mijn team erbij, Silus, Amelia, Christian en Tobiás. De rest van het team gaat bij het Paraguay team erbij. Ik vind het erg verdrietig dat ze niet meer naar Nicaragua gaan, maar ik vind het ook heel erg leuk dat ze bij mijn team zijn gekomen. Aan komende week is het voorbereidingsweek voor outreach want we gaan al zondag 5 april weg!
Lecture Phase is done!
(Nederlands naar boven) This week was the last week in which we had classes. We talked about the Holy Spirit, and the speaker of the week was Verian, a Paraguayan Mennonite who works as a staff member on base. His lessons were good, but there wasn’t much new for me. Last week, Gabe was the speaker of the week, an American missionary who does a lot of work in North Korea. I really liked his lessons—an impressive story about everything he does in North Korea and many good practical lessons on how missionary work actually functions. I learned a lot from him. The week before that, Glenn Sheppard was the speaker, teaching about the cost of revival. Papa G, as he is called here, is an 81-year-old American who has known God his whole life and has served Him in many different ways over the years. What I really liked about him was that he took the time to get to know us. On Mondays, the speakers are given time to share their own story—their testimony of what God has done and is doing in their lives. But Papa G took the time to ask about us. It was very brief for each person, but you could tell that his undivided, sincere, and personal interest in us had an impact. The week before that, Shannon Casteel was the speaker of the week. She is an important leader at the YWAM KONA base in Hawaii and someone with a remarkable story in which God is clearly visible.
After an evening of playing pool with Silus, I really started craving a fried snack—I was missing the real Dutch bittergarnituur. After a quick search on Google Maps, we saw that there was a place nearby that sold fried chicken. When we arrived, we were very surprised—the building was about 2.5m by 2.5m, maybe even smaller. We decided to order something—10 strips. I had never eaten such good chicken before. They gave us seven sauces: ketchup, some hot sauce, BBQ, truffle mayo, pesto, and a kind of cheesy mayo. The last three were all homemade—fantastic. Since then, we’ve eaten there two or three times, and every time it was still amazing. I never expected to find the best fried chicken in a tiny little kitchen on the side of the road in the middle of Paraguay.
Last week, we were absolutely not allowed to plan anything for Friday evening and Saturday, which I found really annoying because we were planning to get some fried chicken again. After dinner on Friday evening, everyone was called together, and we were given an assignment: pack the smallest bag possible. If you take daily pills, bring those with you. So, we were going to stay somewhere overnight, but it was made very clear that we should try to bring as little as possible. So, I took on the challenge. I had brought a small waist bag from the Netherlands, and I decided that it would be the only thing I would use. Whatever fit in there, I would take—nothing else. So, I packed some deodorant, a toothbrush, toothpaste, clean underwear, a power bank, and my ID. Other than that, I wore my sweater and brought a small folded towel. When we finally left on the bus, it was around 8 PM. The bus ride, which was supposed to take only an hour, somehow stretched into two hours. There were many reasons for this, one of which was that in the last five minutes, one of the rear tires of the bus blew out. Fortunately, the bus had two tires on each side in the back, and we were close to our destination, so we didn’t have to stop.
When we arrived, we were divided into three groups and given a blindfold. We were led into the forest, and after about 10 minutes, step by step, we were allowed to take off our blindfolds. There were a few different group games prepared in the forest. After completing them, we could roast some typical Paraguayan bread over the campfire. Around 2 or 3 AM, it was time to sleep. I followed the male staff members into the forest, expecting to arrive at a cabin. The group stopped in an open field, and someone threw out a large tarp—our bed. Oh no, I didn’t bring anything to sleep on. Luckily, it wasn’t cold at night, and I managed to make a sort of pillow out of my shoes and my towel. As long as it didn’t start raining, I would be fine… 4:30 AM—FLASH. A thunderstorm was rolling in.
Everyone tried to pack their things as quickly as possible and run back to the house, where we would stay dry under the shelter (we weren’t allowed to go inside). In the meantime, it started pouring down rain. In all the time I’ve been here, it had never rained as hard as it did that night. Luckily, someone lent me a sleeping bag, and I was able to sleep for another two hours on the ground under the shelter.
When it started getting light again, it was still raining heavily. Around 10 AM, the rain began to ease up, and we were able to continue with the activities. The first activity was a talent show. Still in the same three groups as the night before, we had 10 minutes to prepare something. We decided to quickly write a song about our experiences from the night before. Of course, my team won, which meant we didn’t have to participate in the next game. The other two teams had to build a boat to transport a banana safely and dryly across a swimming pool. Once that was over, we had a great lunch—homemade burgers. After lunch, it was time for the final game: Capture the Flag. Super fun and highly competitive, but unfortunately, my team lost. The bus ride back was wonderfully quiet—no flat tire, and everyone was too exhausted to say a single word.
A few weeks ago, we received information about our outreaches, and it turned out that the price was much higher than expected. The trip to Peru was €1,450, and the trip to Nicaragua was €2,200. Bad news, which for many people came quite late. But last Thursday, before classes started, we received both good and bad news. The outreach prices had been recalculated and were much lower than before. The total cost for Peru was €950 and for Nicaragua €1,550. The bad news was that they needed the money for the plane tickets by Friday evening in order to book them. For Peru, this was just under €500, and for Nicaragua, €1,100. This meant that we had to raise €3,800 within 24 hours just for the Peru team. (I don’t know the exact amount for the Nicaragua team, but it was probably close to €10,000.) If the Nicaragua team didn’t have enough money, those who did would join us in Peru, while the rest would stay in Paraguay. The same applied to the Peru team—if we didn’t have enough, we would stay in Paraguay. So, we really needed a miracle to be able to go on outreach. When the deadline arrived, our Peru team had enough money for the plane tickets, but unfortunately, the Nicaragua team didn’t manage to raise enough. This meant that there would no longer be an outreach team going to Nicaragua. Four people are now joining my team: Silus, Amelia, Christian, and Tobiás. The rest of the team will join the Paraguay team. I feel really sad that they won’t be going to Nicaragua anymore, but I’m also very excited that they have joined my team. Next week is preparation week for outreach because we’re already leaving on Sunday, April 5th!
No responses yet