(English below) Op zaterdag 5 april is onze outreach begonnen. De eerste groep naar Paraguay moest om half 8 weg dus iedereen was al erg vroeg wakker. Wij gingen iets over 9en weg. De busrit was een lange 2,5 uur met heel weinig beenruimte en telkens allemaal straatverkopers die zich luidt tussen de staande mensen in het gangpad persten. Eindelijk aangekomen in het kleine dorpje en in ons huisje was het tijd om kort te gaan rond kijken. Het dorpje is gebouwd langs een lange drukke (ik denk) landelijke weg. Dus de weinige restaurants en winkels staan allemaal naast de weg. En het huis waar we in zitten is groot genoeg voor ons 15en maar er is niet de hele dag stromend water, geen wifi, ik heb nog geen idee of het water warm kan, geen koelkast, geen keuken en geen bedden maar wel een al hele oude gebruikte matrassen. En het huis was behoorlijk smerig. Dus het eerste wat we hebben gedaan na even rond te kijken was schoonmaken. We hadden alle spullen weer buiten gezet en een tuinslang aan de praat gekregen. Dat was het enige water wat we hadden de rest van de kranen deed het helemaal niet. Dus liep iemand met de tuinslang door het hele huis alles schoon te spuiten. Ondertussen was de voorganger, van de kerk die we hielpen, alle spullen aan het brengen die nog nodig waren. Koelkast, meer matrassen, elektrische fornuizen, kookgerei etc etc.Na alle grote hoeveelheden water naar buiten te trekken en alle spullen schoon te hebben gemaakt kreeg we tijd voor ons zelf en heb ik heerlijk even geslapen.

De volgende dag op zondag hadden we in de ochtend onze eerste dienst. We moesten echt heel vroeg op om ontbijt te eten en klaar te zijn voor als de voorganger ons kwam ophalen. Dus na ons ontbijt kwam er één grote rode 4-by-4 truck. Daar moesten 15 personen in. Dus ik heb met vrijwel alle jongens op de achterkand van de truck gestaan. De kerk was echt heel klein en stond onder prachte heuvels. De dienst was helemaal in het spaans dus het enige wat ik echt begrepen waren de getuigenissen die twee van onze groep hadden gedeeld. Op maandag begonnen we met evangeliseren. We begonnen de dag met ontbijt en worship en daarna gingen we het dorp in. Ik was met Amelia en hebben intotaal met een stuk of 4 of 5 mensen gepraat en hadden we 2 bijbels uit gedeeld. Het laaste huis waar we waren lag een oude vrouw van 89 op bed en was haar dochter van in de 60 voor haar aan het zorgen. We hebben voor de oude vrouw in bed gebeden. Daar leek niet veel te veranderen, de echte verandering leek te komen in de dochter. Na dat het duidelijk werd dat ze een bijbel nodig hadden hebben we er een aan hun gegeven. De tranen schoten in de ogen van zowel de dochter als Amelia. Je kon voelen in de kamer hoe bijzonder het was dat er twee vreemdelingen zoiets simpels deelden met mensen die ze nog nooit eerder hadden gezien.

Op dinsdagavond was ik met Rosita. We hebben eerst gezocht naar een zieke vrouw opbed waar Rosita eerder over gehoord had. We habben haar helaas niet gevonden. Dus besloten we om weer gewoon deur-tot-deur te doen. We werden door een bejaarde man in zijn huis uitgenodigd omdat hij ons heel slecht kon horen op de straat. Hij bleek een christen te zijn maar vond het moeilijk om een persoonlijke relatie met Jezus te hebben. Dus hebben we voor hem gebeden. Toen we vroegen of hij een bijbel had stond his op om hem te halen. Maar je kon zien dat hij veel moeite had met lopen en dat hij afhankelijk was van zijn wandelstok. We mochten gelukkig voor ze beide benen bidden en toen we klaar waren zei hij dat hij zich weer voelden als een jonge man. We vroegen of hij een stukje wou lopen en warempel hij had zijn wandelstok niet meer nodig!! Hij liep nog steeds een beetje onhandig zoals je kan verwachten als je al zolang leeft en pijn in je benen hebt gehad. Maar het zag er een stuk beter uit en hij kon het doen zonder wandelstok!

Woensdag hadden we onze dag vrij. Dus nadat ik het ontbijt had klaar gemaakt in de ochtend heb ik heerlijk, lang kunnen doorslapen. In de middag waren we van plan om naar een waterval in de buurt te gaan en na wat internet te tappen bij een lokaal restaurant was het tijd om te gaan. Na een kleine tien mintuten liepen we het dorp uit en kwamen we op een weg die naar boven op de heuvel liep. Gelukkig was dit ook precies de weg die we moesten nemen. Ik was met Belen, Lauryn en Tobias. Toen er een auto kwam langsrijden begon Belen te schreeuwen dat hij moest stoppen en dat deed hij ook. Dus Belen loopt triomfantelijk naar de bestuurder toe om te vragen of we een stukje konden mee liften en de man vond het goed zolang we maar niks braken in zijn achterbak. Dus hebben we de helft van de weg naar boven achter op iemands auto gedaan. Bij een T-splitsing moesten onze wegen helaas scheiden en moesten we de rest zelf lopen. Maar na niet eens 2 minuten lopen kwam er een nieuwe auto langs. Ook deze werd gestopt door Belen en de bestuurder wou ons wel brengen naar de waterval. Maar eerst moesten we even langs een vriend om wat af te leveren. Dus toen we bij deze vriend aan kwamen bleek hij een prachtige koeienboederij te hebben midden in de heuvels van Paraguay. Met allemaal palm bomen en echt een prachtig uitzicht. Maar de boer legde uit dat de waterval droog was omdat het niet genoeg had geregend de afgelopen tijd. Maar ons avontuur stopte hier niet. We werden meegenomen naar “la piscina” (ik dacht eerst dat ze hiermee de waterval bedoelde maar dat was niet zo) we reden met de auto over de velden van de boerderij om aan de andere kant bij een prachtig zwembad aan te komen. Ondertussen was de zon langzaam aan het onder te gaan. Het was een van de mooiste dingen die ik heb gezien. Het was bewolkt maar hier en daar kwamen enkele zonnestralen door de wolken heen. We stonden midden in een open veld omringd door dichtbegroeide bijna regenwoudachtige bomen en af en toe kwam er weer een zwerm pyrhurra’s over vliegen. De wolken begonnen langzaam vlam te vatten toen de zon lager en lager kwam. Het was werkelijk prachtig.

Donderdag gingen we weer de straten op. Ik was met Matias en Augustina. We begonnen sterk met de eerste jongen tegen wie we praten gaf zn leven aan Jezus, kreeg een bijbel en was geïnteresseerd in dopen. Toen kwamen we een man tegen die aan het lopen was. Hij had zijn capuchon op maar toen we tegen hem begonnen te praten over Jezus ging zn capuchon weer op. Hij was geïnteresseerd en dus gaven we hem een bijbel. Maar hij stelde erg aanvallende vragen: is zelfmoord een zonde? Want Jezus wist dat hij dood zal gaan en deed het toch wat het zelfmoord maakt. Hoe kan je geloven in de Vader, de Zoon en de Heilige Geest als je maar in een God gelooft? Met elke vraag die we beantwoorden verdween hij dieper in zijn capuchon (letterlijk beide kanten van zijn capuchon over zijn mond getrokken aan het einde). Hij heeft de bijbel mee naar huis genomen en we hebben hem op het hart gedrukt dat hij het leest met een open hart. Dus ik bid dat de Heilige Geest aan het werk gaat als hij de Bijbel leest. Voor de rest hebben we nog tegen meer mensen gepraat. Tegen de tijd dat we nog maar één bijbel over hadden kwamen we aan bij een groep of leerlingen die landbouwles kregen. We vroegen of ze tijd hadden voor een kort praatje en gelukkig zeiden ze ja. Ze waren allemaal religieus maar hadden geen persoonlijke relatie met Jezus. De groep was op het begin met een stuk of 15 en toen de jongens die niet geïnteresseerd meer waren wegliepen vroegen we of ze hun leven aan Jezus wouden geven. Ze keken ons een beetje ongemakkelijk aan dus legden we uit wat dit betekent. Daarna nodigden we hen uit om ons na te zeggen in gebed als ze dat graag wouden. Er hebben toen 12 jongens en meiden hun leven aan Jezus gegeven. Toen we vroegen wie er een bijbel had gingen er maar een of twee handen de lucht in. Dus is Matias het hele stuk terug naar het huis gerend om meer bijbels te pakken. We hadden donderdag in totaal 12 bijbels weg gegeven.

Op zaterdag hadden we ingepland dat we de mensen die interesse hadden om zich te laten dopen zouden uitnodigen om een soort huis groep te maken en daarna hen te laten dopen. Maar op zaterdag ochtend begon het te regenen en blijkbaar als het hier regent gaat niemand het huis uit dus moesten we dit plan naar zondag verplaatsen. Door de week heen hadden meer dan 10 mensen aangegeven geïnteresseerd te zijn in de doop maar toen het tijd was kwamen er alleen mensen van de kerk en twee andere. We hebben wel een oudere vrouw kunnen dopen wat cool was. Maar ik loop vaak tegen het probleem aan dat er niet zoveel wordt gepland hier. Met dat we aankomen in een bijna leeg huis, zonder keuken. Als ik dit had geweten dan hadden Silus en ik niet onze kookgerei op base gelaten. Of dat we pas heel laat in de week een echt plan hadden om mensen te dopen. Het is een heel klein dorp waar we inzitten en op de tweede dag al liepen we langs huizen waar mensen van onze groep al geweest waren. Ik heb het gevoel dat met een beetje planning onze effectiviteit enorm kan toenemen. Voor de rest vind ik het echt heel leuk. Ik heb me al meerdere keren moeten wassen met een emmer en een beker, ik lees veel meer de bijbel dan normaal omdat ik moeite moet doen om wifi te krijgen en het dorp is echt heel mooi.

Firts week of outreach

(Nederlands hier boven) On Saturday, April 5th, our outreach began. The first group heading to Paraguay had to leave at 7:30, so everyone was already awake very early. We left a little after 9. The bus ride was a long 2.5 hours with very little legroom and constant street vendors loudly squeezing between the standing people in the aisle. Finally, we arrived in the small village and at our little house, and it was time to have a quick look around. The village is built along a long, busy (I think) rural road. So the few restaurants and shops are all located along the road. The house we’re staying in is big enough for the 15 of us, but there isn’t running water all day, no Wi-Fi, I still have no idea if we can get warm water, no fridge, no kitchen, and no beds—just some old used mattresses. And the house was quite filthy. So the first thing we did after looking around a bit was to clean. We put all the stuff outside again and got a garden hose to work. That was the only water we had, none of the other taps worked at all. So someone walked around the house with the hose, spraying everything clean. Meanwhile, the pastor from the church we’re helping was bringing all the things we still needed—fridge, more mattresses, electric stoves, cooking utensils, etc. After getting all the water out and cleaning everything, we finally had some time for ourselves, and I had a nice nap.

The next day, Sunday, we had our first service in the morning. We had to get up really early to have breakfast and be ready when the pastor came to pick us up. So after breakfast, a big red 4-by-4 truck arrived. All 15 of us had to fit in it. So I stood on the back with almost all the guys. The church was really small and located under beautiful hills. The service was entirely in Spanish, so the only thing I really understood were the testimonies shared by two people from our group. On Monday, we started evangelizing. We began the day with breakfast and worship and then went out into the village. I was with Amelia, and we talked to around 4 or 5 people in total and handed out 2 Bibles. At the last house, there was an old woman of 89 lying in bed, and her daughter, probably in her 60s, was taking care of her. We prayed for the old woman in bed. There didn’t seem to be much change in her, but the real change seemed to come in the daughter. When it became clear that they needed a Bible, we gave them one. Tears welled up in both the daughter’s and Amelia’s eyes. You could feel in the room how special it was that two strangers shared something so simple with people they had never met before.

On Tuesday evening, I was with Rosita. We first looked for a sick woman in bed that Rosita had heard about earlier. Unfortunately, we couldn’t find her. So we decided to go door-to-door again. We were invited into a house by an elderly man because he couldn’t hear us very well on the street. It turned out he was a Christian but found it difficult to have a personal relationship with Jesus. So we prayed for him. When we asked if he had a Bible, he stood up to get it. But you could see he had a hard time walking and relied heavily on his cane. We were allowed to pray for both of his legs, and when we finished, he said he felt like a young man again. We asked if he wanted to try walking a bit, and sure enough, he no longer needed his cane! He still walked a bit awkwardly, which you’d expect if you’ve lived so long and had pain in your legs for years. But it looked a lot better, and he could do it without the cane!

Wednesday was our day off. So after I made breakfast in the morning, I got to sleep in nicely. In the afternoon, we planned to go to a waterfall nearby, and after grabbing some internet at a local restaurant, it was time to head out. After walking for about ten minutes out of the village, we came to a road that went up a hill. Luckily, that was the road we needed to take. I was with Belen, Lauryn, and Tobias. When a car came by, Belen shouted for it to stop—and it did. She triumphantly walked up to the driver to ask if we could hitch a ride, and the man agreed as long as we didn’t break anything in his trunk. So we rode halfway up the hill in the back of someone’s car. At a T-junction, we had to part ways and walk the rest ourselves. But after less than 2 minutes of walking, another car came by. This one also stopped after Belen flagged it down, and the driver was willing to take us to the waterfall. But first, we had to make a stop to drop something off with a friend. When we arrived at this friend’s place, it turned out he had a beautiful cattle farm in the hills of Paraguay—with palm trees and a stunning view. But the farmer explained the waterfall was dry because it hadn’t rained enough recently. But our adventure didn’t end there. They took us to “la piscina” (at first, I thought they meant the waterfall, but that wasn’t it). We drove the car through the fields of the farm and arrived on the other side at a beautiful swimming pool. By then, the sun was slowly starting to set. It was one of the most beautiful things I’ve seen. It was cloudy, but here and there sunbeams broke through. We stood in an open field surrounded by dense, almost jungle-like trees, and from time to time, a flock of parakeets flew overhead. The clouds slowly started catching fire as the sun sank lower. It was truly stunning.

On Thursday, we hit the streets again. I was with Matias and Augustina. We started off strong—our first conversation was with a guy who gave his life to Jesus, got a Bible, and was interested in baptism. Then we met a man walking with his hoodie up. But when we started talking to him about Jesus, his hood went up even more. He was interested, so we gave him a Bible, but he asked some very challenging questions: “Is suicide a sin? Because Jesus knew He would die and went anyway, so isn’t that suicide?” “How can you believe in the Father, the Son, and the Holy Spirit if you believe in only one God?” With each question we answered, he pulled his hood further over his face—literally pulling both sides over his mouth by the end. He took the Bible home with him, and we strongly encouraged him to read it with an open heart. So I’m praying the Holy Spirit works in him as he reads. We spoke to more people as well. By the time we only had one Bible left, we came across a group of students in an agriculture class. We asked if they had time for a quick chat, and luckily they said yes. They were all religious but didn’t have a personal relationship with Jesus. The group started with about 15 people. When the uninterested ones left, we asked the rest if they wanted to give their lives to Jesus. They looked a bit uncomfortable, so we explained what that means. Then we invited them to repeat a prayer after us if they wanted to. In the end, 12 young men and women gave their lives to Jesus. When we asked who had a Bible, only one or two hands went up. So Matias ran all the way back to the house to get more Bibles. In total, we gave away 12 Bibles that day.

On Saturday, we had planned to invite people who were interested in baptism to form a kind of home group and then baptize them. But on Saturday morning, it started raining—and apparently, when it rains here, no one leaves their house. So we had to move the plan to Sunday. During the week, more than 10 people had said they were interested in getting baptized, but when the time came, only people from the church and two others showed up. We were still able to baptize an older woman, which was really cool. But I often run into the issue that not much is planned here. Like how we arrived in an almost empty house with no kitchen. If I had known that, Silus and I wouldn’t have left our cooking gear back at base. Or how we only had a real baptism plan late in the week. It’s a very small village we’re in, and by the second day, we were already walking past houses that people from our group had already visited. I feel like with a little planning, our effectiveness could increase a lot. Other than that, I really enjoy it. I’ve had to wash myself several times with a bucket and a cup, I read the Bible much more than usual because I have to work to get Wi-Fi, and the village is really beautiful.