(English below) Ik wil beginnen met sorry zeggen dat het een tijdje heeft geduurd voor weer een nieuwe update. Ik weet dat jullie elke week zitten te popelen voor meer verhalen uit Zuid-Amerika en dat ik jullie teleur heb gesteld met de tijd die jullie moesten wachten, het spijt me.

Sinds de laatste update bijna een maand geleden is er erg veel gebeurd, met meer vreemdelingen gepraat, veel kerk diensten gehad, met mormonen gediscussieerd en bovenal naar een nieuw land gegaan. De tijd die we in Paraguay hebben gehad was erg goed. In de tweede stad waar we waren, Ypacarí, bleven we bij een kerk. Met een werkende douch, goede wifi en betere bedden en een goede keuken. Een erg grote upgrade van waar we waren. Maar de tijd die we er waren was veel korter net een week. Dus we zijn minder actief geweest in de buurt dan in Sapucai. De kerk waar we bleven was wel actiever en die hadden dingen voor ons geregeld, zoals langsgaan op scholen en jongerendiensten inplannen wat ons werk veel makelijker maakten.

Op maandag 28 april zijn we van Ypacaraí naar Ica, via Chile gegaan. Het is de eerste keer vliegen voor een paar mensen van onze groep. Dus had Silas op zondag de basics van vliegen uitgelegd,  je tas in pakken, dat je je paspoort en boardingpas nodig hebt en gewoon de basics. Maar langzaam ging de hand van Juanka omhoog. ‘Hebben we ons paspoort nu nodig?’ Hij had heel netjes zijn paspoort aangevraagd maar had hem nooit van het bureau opgehaald. Erg verbazingwekkend hoe dat kan gebeuren.
We vertrokken dus op maandag rond 6 uur in de ochtend met een gehuurde bus naar het vliegveld. Onze vlucht naar Chile was om 10.20 en we hadden dus best lang op het vliegveld. Iedereen kwam goed door security heen. Juanka was op zondag al naar Asuncion gegaan om zijn paspoort op te halen en ook hij was optijd en goed door security. Ik had op HBO max de Lord of the Rings exented editions gevonden dus deze had ik gedownload.
In Lima aangekomen moesten we nog een manier vinden om naar Ica te gaan. Ons contact persoon in Ica zei dat ze het allemaal had geregeld. We kwamen om 9.30 in de avond aan en Ica was nog 4 uur verder op. Ze had een pickup busje geregeld om ons allemaal mee te nemen. We waren met 15 man en heel veel spullen dus was het letterlijk proppen om iedereen erin te krijgen. De reis naar Ica verliep erg moeizaam, maar we kwamen toch uiteindlijk gezond en wel in het huis aan waar we verbleven om iets over 2 uur s nachts.

De stad waar we nu in Perú zijn heet Ica en ligt in het midden van een woestijn. De buurt waar ons huis staat, ziet er precies uit hoe in mijn hoofd het midden oosten eruit ziet. Kleine, dicht tegen elkaar aangebouwden  huisjes, met overal lag hangende elektriciteits- en internetkabels. Overal tuk tuks die tegen je beginnen te toeteren als ze langsrijden om te laten weten dat ze vrij zijn. En chaotische, veel te drukken straten vol met auto’s uit de jaren 80 en 90 die geen van alle door de APK in Nederland heen zouden komen. Overal is zand en stof en langs de weg  tientallen kapotte en ongebruikte auto’s die er al jaren staan. Overal in de stad kan je de bergen of grote zandduinen zien die de hele stad omringen en in het stadscentrum zijn er honderden kleine sketchy winkeltjes die opgedeeld zijn per straat. Dus je hebt een hele straat waar 80% van de winkeltjes kappers zijn of tandartsen of auto reparatie of wat dan ook. Ik ben erg benieuwd waarom dit is, want van een business punt gekeken lijkt het me niet slim om met vrijwel al je concurrenten in de zelfde straat te gaan zitten.

De kerk die we dienen hier heet CLM en de pastor is gelukkig erg actief. Want we zijn eral snel achter gekomen dat deur-tot-deur niet erg goed werkt als in Paraguay. De mensen daar zijn zo ongelooflijk open naar vreemdelingen, als je daar bij een huis aan klopt dan wordt je of heel vriendelijk binnen gelaten of heel vriendelijk afgewezen (ze wijzen je soms zelfs af met spijt in hun stem). Maar in Ica doen de mensen met angst in hun ogen de deur een beetje open. En het is heel moeilijk om de mensen over te halen dat wij niet mormons zijn. Want er zijn 4 mormon kerken in deze stad en ze zijn allemaal heel erg actief in de buurten. Ik ga veel met Amelia de straat op. Wij zijn allebij wit, engels sprekend en praten over God. Dan ben je in hun ogen mormon, maakt niet uit wat je tegen hen zegt.

De voorganger van de kerk regelt dus gelukkig veel dingen voor ons om te doen, we hebben al op 4 of 5 verschillende scholen gesproken en ook hebben we veel jeugddiensten waar we mensen voor kunnen uitnodigen. Als we de straat op moeten gaan we vaak naar parken of doen we straat evangelie. Een van mijn favoriete keren was op 2 mei. Tegen een uurtje of 4 was het tijd om er op uit te gaan. We zijn naar een park gegaan om daar te evangeliseren de helft werd met de auto meegenomen en de andere helft moest een stukje lopen om vervolgens ook door de auto gebracht te worde. We werden bij een katholieke kerk afgezet om daar met de andere helft samen te lopen naar het park. Maar de rest was aan de praat  geraakt met een oudere vrouw die in veel dingen geloofden zoals dat witte mensen superieur zijn etc. Dus hebben we voor een half uurtje rond de katholieke kerk geëvangeliseerd. Ik zag een stukje verder op een jonge van ongeveer 15 á 16 zitten en voelde dat ik met hem zou moeten praten. Dus gingen ik en Juanka naar hem toe. Hij sprak brak engels dus moest Juanka voor mij vertalen. Ik heb hem het verhaal over de bijbel verteld en mijn eigen getuigenis. Hij heeft zijn leven aan Jezus gegeven en een bijbel ontvangen en ook hebben we hem uitgenodigd voor een jongerendienst die we de volgende dag habben. Toen we weer terugliepen werd er me verteld dat de andere groep de oude vrouw had gedoopt! Op het plein voor de katholieke kerk, met een beetje water uit een fles. Ik weet niet wat ze haar hebben verteld, ik hoop de waarheid. Toen zagen we een clown op stelten, dus ik moest wel even checken of ik langer was. Helaas niet maar het scheelde niet veel. Hij bleek ook christelijk te zijn en had zelfs zijn bijbel in zijn tas bij zich dat was erg vet om te zien.

maandag 5 mei was onze vrije dag en ik had voor die dag 3 dingen ingepland, mijn familie bellen, weer een update op de site zetten en een video editen voor op instagram. Allemaal hadden ze wifi nodig dus wou ik naar het winkelcentrum waar gratis wifi was gaan. Silas, Amelia, Lauryn en ik gingen naar het winkelcentrum toe en splitsten daar op om allemaal andere dingen te doen.
Dus nadat ik mijn gezin had gebeld, ging ik opzoek naar videos om te editen. Maar opeens kreeg ik een appje van Amelia. “Ik zie je zitten, er zijn hier mormonen. Wil je met ze gaan praten?” JA! Dat wou ik nu al een paar weken. Sinds dat we de eerste dag een groep mormonen zagen zitten wou ik al met ze praten.

De eerste dag van de DTS moesten we de stad in gaan om een wonder te zoeken. Ik was met Silas en Matias, en we besloten om naar het winkelcentrum te gaan in Asuncion om daar misschien Engels sprekers te zoeken. In het eetplaza zagen we een groep van mormonen zitten die aan het lunchen waren. We hadden een keuze of we gaan met hen praten en laten onze opdracht achter of we hopen dat we ze een andere keer weer tegen komen en gaan nu achter onze opdracht aan. Uiteindelijk kozen we voor onze opdracht met de beloofde dat we met de volgende groep mormonen zouden gaan praten. Niet wetende dat dat 4 maanden later zou zijn

Dus ik ga naast Amelia in de Papa John’s zitten en na een paar minuten te treuzelen zeg ik tegen haar: “ik ga naar de WC als ik terug ben wil ik zien dat de mormonen hier zitten of jij bij hun aan tafel.” Op de terug weg van de WC kom ik Silas tegen en zeg tegen hem dat we eindelijk weer mormonen hebben gevonden en toen wij binnen kwamen lopen zat Amelia inderdaad aan de tafel van de mormonen met hen te praten. We hebben bijna 2 uur lang met hen gepraat, over hoe zij het missieleven aanpakken en de dingen die ze geloven, over het Boek van Mormon en Joseph Smith zoveel meer. Het was ook hun dag vrij en waren nu met zn alle in een van de kerken. Dus werden we uitgenodigd om daar langs te gaan. Ik en Amelia gingen met hun mee naar hun kerk, Silas had andere plannen. In de kerk hebben we basketball gespeeld, want alle kerken hebben een basketball/voetbalveld, en hebben we meer over onze persoonlijk levens gepraat.

Na het gesprek in de Papa Johns wouden ik en Silas nog een keer met hun praten en dan specifiek over wat ze geloven. Want ze noemen zichzelf christelijk maar ze geloven niet in het meest belangrijke en centraalstaande punt van christendom: dat Jezus God is, dat hij deel is van de drie-eenheid. Ook hebben ze een rare visie over de Heilige Geest en welke macht en autoriteit hij heeft. Ze geloven dat er een priesterschap is die de grote namen in de bijbel allemaal hadden, Abraham, Moses, David, Johannes de doper, etc. Dit priesterschap gaf hen allemaal de macht om de dingen in Gods naam te doen. Ook geloven ze dat de apostelen met het priesterschap de kerk van Jezus Christus stichten. Maar dat het priesterschap verdween van de aarde met de dood van de laatste apostelen en dat het pas in 1800 nog wat weer terug keerde toen Joseph Smith de gouden platen vertaalden en weer de echte kerk van Jezus Chritus herstichten. Ik begreep niet echt wat het priesterschap inhield want ze bleven herhalen dat het priesterschap anders is dan de Heilige Geest. Ook geloven ze dat Elohim God de Vader is en dat Jehova Jezus is en dat God de Vader zijn eigen lichaam heeft van vlees en bloed. Dit betekend dat Jezus en God de Vader twee hele andere wezens zijn. Ze legden uit dat de twee met de Heilige Geest één zijn in het Godhoofd (of in het Engels Godhead) doordat ze samen een perfect doel in ogen hebben. Dit is erg anders dan wat wij geloven.

We hadden op vrijdag 9 mei een moment ingepland met hun om meer over ons geloof te praten. We hadden voorbereid om duidelijk de Heilie Geest en Jezus als God uit te leggen. Wat ons ook denk ik wel gelukt is, we hebben heel passievol uitgelegd dat als Jezus niet God is dat dan het hele geloof in elkaar stoort en zijn belang verliest. Ik hoop dat er zaden van waarheid zijn gepland en dat God deze blijft groeien in de toekomst, daar blijf ik voor bidden.

Time flies.

(Nederlands hier boven) I want to start by saying sorry that it took a while for a new update. I know you’re all eagerly waiting every week for more stories from South America, and I’ve let you down with the time you had to wait — I’m sorry.

Since the last update almost a month ago, a lot has happened: I’ve talked to more strangers, attended many church services, had discussions with Mormons, and above all, traveled to a new country. The time we spent in Paraguay was very good. In the second city we visited, Ypacaraí, we stayed at a church. It had a working shower, good Wi-Fi, better beds, and a good kitchen — a huge upgrade from where we were before. But the time we spent there was much shorter, just about a week. So we were less active in the neighborhood than in Sapucai. The church where we stayed, however, was more active and had arranged things for us, like visiting schools and planning youth services, which made our work a lot easier.

On Monday, April 28, we traveled from Ypacaraí to Ica, via Chile. It was the first time flying for a few people in our group, so on Sunday, Silas explained the basics of flying — how to pack your bag, that you need your passport and boarding pass, just the basics. But slowly, Juanka raised his hand: “Do we need our passport now?” He had very neatly applied for his passport but had never picked it up from the office. Quite amazing how that can happen. So we left on Monday around 6 in the morning with a rented bus to the airport. Our flight to Chile was at 10:20, so we had a lot of time at the airport. Everyone got through security just fine. Juanka had already gone to Asuncion on Sunday to pick up his passport, and he also arrived on time and got through security without issues. I had found the Lord of the Rings extended editions on HBO Max, so I downloaded them.

Once we arrived in Lima, we still had to find a way to get to Ica. Our contact person in Ica said she had arranged everything. We arrived at 9:30 in the evening, and Ica was still four hours away. She had arranged a pickup van to take all of us. We were with 15 people and a lot of luggage, so it was literally cramming everyone in. The journey to Ica was very rough, but we finally arrived safe and sound at the house where we were staying, a little after 2 a.m.

The city we’re currently in, in Peru, is called Ica and it’s located in the middle of a desert. The neighborhood where our house is looks exactly like how I imagine the Middle East to be. Small houses built close together, with low-hanging electricity and internet cables everywhere. Tuk-tuks honk at you as they drive by to let you know they’re available. And chaotic, overly crowded streets full of cars from the 80s and 90s — none of which would pass inspection back in the Netherlands. There’s sand and dust everywhere, and along the roads are dozens of broken and unused cars that have been there for years. Throughout the city, you can see the mountains or large sand dunes that surround the entire area, and in the city center, there are hundreds of small, sketchy shops divided by street. So you’ll have one entire street where 80% of the shops are barbers, or dentists, or car repair shops, or something else. I’m really curious why that is, because from a business point of view it doesn’t seem smart to set up right next to all your competitors.

The church we’re serving here is called CLM, and thankfully the pastor is very active. We quickly found out that going door-to-door doesn’t work as well as it did in Paraguay. People there are incredibly open to strangers — if you knock on a door there, you’ll either be warmly welcomed in or kindly turned down (sometimes even with regret in their voice). But in Ica, people open the door with fear in their eyes. It’s very hard to convince people that we’re not Mormons. There are four Mormon churches in this city, and they’re all very active in the neighborhoods. I often go out on the streets with Amelia. We’re both white, English-speaking, and we talk about God. So in their eyes, we’re Mormons — no matter what we say.

Fortunately, the pastor of the church arranges a lot of things for us to do. We’ve already spoken at four or five different schools and we also have many youth services where we can invite people. When we go out onto the streets, we often head to parks or do street evangelism. One of my favorite moments was on May 2. Around 4 o’clock, it was time to head out. We went to a park to evangelize — half the group was taken by car and the other half had to walk a bit before also being picked up by the car. We were dropped off at a Catholic church to meet up with the others and walk together to the park. But the rest had started talking to an older woman who believed in all sorts of things, like that white people are superior, etc. So we ended up evangelizing around the Catholic church for about half an hour.

I saw a boy sitting a little further away, about 15 or 16 years old, and I felt that I needed to talk to him. So Juanka and I went over to him. He spoke broken English, so Juanka had to translate for me. I told him the story of the Bible and shared my own testimony. He gave his life to Jesus, received a Bible, and we also invited him to a youth service we were having the next day.
As we were walking back, I was told that the other group had baptized the old woman — on the square in front of the Catholic church, with a bit of water from a bottle. I don’t know exactly what they told her, but I hope it was the truth.
Then we saw a clown on stilts, so of course I had to check if I was taller. Unfortunately not, but it was close. It turned out he was also a Christian and even had his Bible in his bag — that was really awesome to see.

Monday, May 5, was our day off, and I had planned three things for that day: call my family, post an update on the website, and edit a video for Instagram. All of these required Wi-Fi, so I wanted to go to the shopping mall where there’s free Wi-Fi. Silas, Amelia, Lauryn, and I went to the mall and split up there to do different things.
So after I called my family, I started looking for videos to edit. But suddenly, I got a message from Amelia: “I see you sitting here, there are Mormons here. Do you want to talk to them?” YES! I had been wanting that for a few weeks already. Ever since we saw a group of Mormons on our first day, I had wanted to talk to them.
On the first day of DTS, we had to go into the city to look for a miracle. I was with Silas and Matias, and we decided to go to the shopping mall in Asuncion to maybe find some English speakers. In the food court, we saw a group of Mormons sitting and having lunch. We had a choice: either go talk to them and leave our assignment behind, or hope we’d run into them another time and continue with our assignment. In the end, we chose to stick with our assignment, with the promise that we’d talk to the next group of Mormons we saw — not knowing that that would be four months later.

So I sit next to Amelia in the Papa John’s, and after hesitating for a few minutes I say to her: “I’m going to the bathroom. When I come back, I want to see either the Mormons sitting here or you at their table.” On my way back from the bathroom, I run into Silas and tell him we finally found Mormons again, and when we walk back in, Amelia is indeed sitting at the Mormons’ table talking with them.

We talked with them for almost two hours—about how they approach missionary life, what they believe, about the Book of Mormon and Joseph Smith, and so much more. It was also their day off, and they were all gathered at one of their churches. So they invited us to come along. Amelia and I went with them to their church; Silas had other plans. At the church we played basketball (since all their churches have a basketball/soccer court), and we talked more about our personal lives.

After the conversation at Papa John’s, Silas and I wanted to talk with them again, specifically about what they believe. Because they call themselves Christians, but they don’t believe in the most important and central point of Christianity: that Jesus is God, that He is part of the Trinity. They also have a strange view about the Holy Spirit and what power and authority He has. They believe that there is a priesthood that the big names in the Bible all had—Abraham, Moses, David, John the Baptist, etc. This priesthood gave them the power to do things in God’s name. They also believe that the apostles, with this priesthood, established the church of Jesus Christ. But that the priesthood disappeared from the earth with the death of the last apostles, and only returned in the 1800s when Joseph Smith translated the golden plates and restored the true church of Jesus Christ. I didn’t really understand what the priesthood was, because they kept repeating that the priesthood is different from the Holy Spirit. They also believe that Elohim is God the Father, and that Jehovah is Jesus, and that God the Father has His own body of flesh and blood. This means that Jesus and God the Father are two completely different beings. They explained that the two, together with the Holy Spirit, are one in the “Godhead” because they share a perfect purpose. This is very different from what we believe.

On Friday, May 9th, we had planned a meeting with them to talk more about our faith. We had prepared to clearly explain the Holy Spirit and Jesus as God. I think we succeeded—we passionately explained that if Jesus is not God, then the whole faith collapses and loses its significance. I hope we planted some seeds of truth and that God may grow these further and further in the future, alteast this is what i will be praying for.