(English below) Het is weer een tijdje geleden dat ik een update heb gepost en dit zal waarschijnlijk de laatste zijn of nog misschien nog eentje als ik weer terug in Nederland ben, moet ik not even kijken.

Ik ben geslaagd for mijn DTS! Dus de DTS is officieel over maar ik zal nog even wat vertellen over de laatste twee weken van de Outreach.

Aan het begin van de outreach werd aan ons verteld dat we naar Líma zouden gaan voor onze laatste locatie van de Outreach, dit was niet helemaal waar. We gingen naar Ventanilla een buurt/stadje wat wordt gezien als deel van de grotere metropolische gebied van Líma maar het is een uur of meer reizen van Líma verwijderd. Dus ik zat al te dagdromen om dichtbij van alles en nog wat te zijn maar dat was helaas niet helemaal waar.

In Ventanilla hebben we gewerkt met een organisatie genaamd Estácion Esparanza, zij hadden drie plekken in de stad, een huis, een school en een kerk. Elke zaterdag hadden ze een programma Arc de Noe bij het huis en de school en op zondagmiddag deden ze het zelfde bij de kerk. Het programma was voor kinderen van 6 tot 12 en bestond uit spelletjes spelen, een toneel stuk over een bijbel verhaal en na het toneel stuk in groepjes uit elkaar gaan om er veder over te praten. Het eerste weekend dat we er waren hebben we het met de vrijwilligers van de organisatie samen gedaan en het laaste weekend (we waren hier twee weken) hebben we het zelf gedaan. Door de week heen hebben we helaas niet stil gezeten we hebben veel deur-tot-deur gedaan. Maar het was iets anders dan normaal, we deden ‘check-ups’. Ze hadden niet alle gegevens van de kinderen en de ouders van de school dus zijn we met de vrijwilligers naar de huizen van de ouders gegaan om een formulier in te vullen en om hen het evangelie te brengen. Ook hebben we veel in parken geëvangeliseerd en naar verschillende scholen geweest.

Als ik eerlijk ben was de tijd in Ventanilla erg moeilijk. Het was de laatste twee weken van Outreach, iedereen was er best wel klaar mee en er begonnen wat irritaties tussen mensen in het team te vormen. Ook was de plek waar we bleven geen fijne plek: Ventanilla ligt midden in de woestijn dus er is geen groen te zien en het is een gevaarlijke om zo maar naar buiten te gaan. Het is een erg depressieve buurt om in te zijn. De zon scheen erg nauwelijks toen we er waren en de meeste tijd zag het eruit als de foto hierboven. Dus als het binnen vervelend werd kon je niet zomaar naar buiten om even een luchtje te scheppen en als je buiten was, werd je niet perse blijer. Ook het werk met de Estancion Esparanza was vaak erg lang en zwaar werk en vaak was er geen goed leiderschap van de leiders van zowel mijn tean als de organisatie wat de hele situatie niet beter maakte.

Maar het werk wat Estancion Esparanza doet is wel echt goed werk, ze hebben dus hun eigen school waar ze ook normaal lesgeven. Het is op dit moment nog vooral onderbouw basisschool maar ze zijn hard bezig met uitbreiden om meer kinderen te kunnen huizen van ook oudere groepen. Ze werken dus met de kinderen en hun droom is om ook dicht met de ouders te werken en hen de onderwijs en spullen te bieden die ze nodig hebben om hun kinderen beter te kunnen opvoeden. Het gebouw is dus nog niet helemaal af wat ervoor zorgde dat wij ook soms op een andere manier konden dienen dan alleen maar te evangeliseren. Zoals bijvoorbeeld een muur te schilderen of om alle stenen uit een veld te verwijderen voor een volleybalveld. Het was leuk om een keer even je handen te kunnen gebruiken inplaats van alleen maar je mond.

Wat ook leuk was aan de plek dat je toch in de buurt van Líma was, wat er voor zorgden dat we op onze vrije dagen naar Líma konden gaan. Líma is een gigantische, prachtige stad. Het kosten met een Bolt (Zuid-Amerikaanse Uber) ongeveer een uurtje om bij het centrum aan te komen. We hebben in de stad heerlijk gegeten en allerlij kleine winkeltjes bezocht.

Toen Outreach voorbij was op 2 juni was het tijd om weer terug naar de base te gaan in Asuncion. We hadden onze vlucht om 8 uur in de ochtend en waren dus heel erg vroeg op om naar het vliegveld te gaan. Onze vlucht net als op de heen weg was via Chile en we hadden niet al te veel overstaptijd. Iedereen kwam goed en veilig door de security en alles. Wel kwam ik erachter dat ik mijn kussen in Ventanilla was vergeten. Toen we allemaal in het vliegtuig zaten was het wachten tot we gingen vliegen. Maar dat gebeurden maar niet, ze bleven op de intercom omroepen dat het hun speet voor de vertraging en dat er meer informatie zou volgen. Uiteindelijk hebben we meer dan 2 uur in het vliegtuig gewacht tot we eindelijk konden vertrekken, wat bleek is dat er een deel van het vliegveld verbouwd was en dat er geen brandstof was voor de vliegtuigen. Dit betekenden dat we onze layover in Chile wel konden vergeten.

Toen we in Santiago, Chile, aankwamen stond er een vrouw met papieren op ons te wachten op het vliegveld. De vliegmaatschappij had een hotel in Santiago geboekt en een nieuwe vlucht naar Asuncion. De vlucht was wel via São Paulo en zou een andere 24 uur duren voor we eindelijk in Asuncion waren. Maar het betekenden dat we tijd hadden om Santiago te ontdekken. Santiago is een van mijn favoriete steden waar ik een ochtend in geweest ben. Toen ik door de stad heen wandelden voelde het alsof ik weer in Europa was, veel van de zelfde soort architectuur, het verkeer in de straten was geen chaos en de hele stad is erg overzichtelijk ingedeeld. Zeker een aanrader als je in de buurt bent.

De rest van de reis terug naar de base verliep goed en zonder problemen en terug op de base hadden we nog een paar laatste lessen en evaluatie over hoe je gehele DTS was. Ook was er een eind feest waar iedereen als een bepaald land gekleed ging en op 7 juni ben ik officieel geslaagd van mijn DTS.

Maar ik had niet veel tijd om te genieten van mijn slagen, het was tijd voor het volgende avontuur: Argentinië. In de tweede maand van de Lecture Phase kreeg Matias uit Argentinië een visie van de Heilige Geest dat hij en zijn vrouw Agustina in hun stad door moest gaan met de dingen die zij aan- en hadden geleerd in de DTS. Ze zouden dit niet alleen doen en ze kregen namen door van de Heilige Geest van mensen die hen zouden helpen. Ik was een van die mensen. De stad waar zij wonen heet San Vicente en ligt ongeveer een uur buiten Buenos Aires. De namenlijst was eerst 13 mensen lang en we zijn op het moment met 8 mensen in San Vicente: Matias, Agustina, Lauryn, Julia, Amelia, David en Christian. Ik en Lauryn zijn hier een maand lang en de rest blijft hier meer dan 2 maanden in totaal.

Tijdens onze Outreach hebben we ongelooflijk veel geleerd, over hoe we kunnen evangeliseren en ook vooral over hoe je het niet doet. Het werk wat we hier doen lijkt dus veel op wat we in Outreach ook hebben gedaan, simpel deur-tot-deur. Maar we doen ook meer, zo staan we elke dinsdag heel vroeg op om ontbijt te maken en deze aan mensen te geven die het nodig hebben, zoals mensen die de hele nacht aan het wachten zijn in het ziekenhuis of daklozen in Buenos Aires. Ook is onze planning beter dan in Outreach, we hebben meer tijd om uit te rusten of om dingen voor jezelf te doen dan in Outreach wat het hele werk gemakkelijker maakt. Het moeilijkste aan Argentinië is de kou, het is hier nu bijna officieel winter en we zitten een heel stuk lager dan in Paraguay wat de temperaturen echt heel koud maakt. De meeste dagen is het ’s nachts onder de 5 graden en over dag rond de 15. Maar we hebben ook nachten van onder de 0 gehad en dagen van niet meer dan 8. De huizen hier zijn niet goed geïsoleerd en er is geen verwarming systeem. Wat betekent dat het de meeste tijd binnen ook vreselijk koud is. We hebben wel kleine elektrische verwarminkjes maar het is moeilijk om de warmte vast te houden als ze uit gaan. En als er te veel dingen in de muur zitten vliegt de elektriciteit eruit. Dus het is een lastig gevecht tegen de koud.

We hebben ook een ander probleem, eentje waar jullie misschien mee kunnen helpen. We hebben geen bijbels om uit te delen. We hebben al 10 of meer personen die graag een bijbel willen ontvangen maar omdat we niet meer deel van YWAM zijn is hebben we geen gratis bijbels meer. Je kan hier redelijk goedkoop bijbels kopen voor ongeveer 5 euro per bijbel. Dus als je mij of mijn team nog wil ondersteunen in mijn laatste 2 weken in Argentinië kan dat door te doneren naar mijn GoFundMe. Al het geld wat ik nu binnen krijg zal naar de bijbels gaan die we gratis weg geven aan mensen die het nodig hebben. Alvast bedankt🫶

(De GoFundMe link staat onderaan de Home page van deze site. Ook kan je het team op instagram volgen als je wilt zien wie wij zijn of wat we doen. Klik dan hier.)

DTS officially done and my plans for after

(Nederlands naar boven)It’s been a while since I’ve posted an update, and this will probably be the last one — or maybe one more when I’m back in the Netherlands, I’m not sure yet.

I graduated from my DTS! So the DTS is officially over, but I’ll still tell you a bit about the last two weeks of the outreach. At the beginning of the outreach, we were told that we would go to Lima for our final outreach location, but that wasn’t entirely true. We actually went to Ventanilla, a neighborhood/town that is considered part of the greater metropolitan area of Lima, but it’s about an hour or more away from Lima. So I was already daydreaming about being close to everything, but unfortunately, that wasn’t quite the case.

In Ventanilla, we worked with an organization called Estación Esperanza. They had three locations in the city: a house, a school, and a church. Every Saturday, they ran a program called Arc de Noé at the house and the school, and on Sunday afternoons, they did the same program at the church. The program was for children aged 6 to 12 and consisted of playing games, performing a skit about a Bible story, and after the skit, splitting into small groups to talk about it. The first weekend we were there, we did the program together with the organization’s volunteers, and the last weekend (we were there for two weeks), we ran it ourselves.

During the week, we didn’t exactly sit still either — we did a lot of door-to-door. But it was a bit different than usual; we did “check-ups.” They didn’t have all the information for the children and parents from the school, so we went with the volunteers to their homes to fill out a form and share the gospel with them. We also did a lot of park evangelism and visited several schools.

To be honest, the time in Ventanilla was really difficult. It was the last two weeks of Outreach, everyone was pretty much done with it, and some tensions started to form between people on the team. The place we were staying also wasn’t great: Ventanilla is located right in the middle of the desert, so there’s no greenery to be seen, and it’s not a safe place to just go outside. Honestly, it’s quite a depressing area to be in. The sun barely shone while we were there, and most of the time it looked like the photo above. So if it became unpleasant to be indoors, you couldn’t just go out for some fresh air — and if you were outside, it didn’t necessarily make you feel any better either. The work with Estación Esperanza was also often long and exhausting, and there was frequently a lack of proper leadership from the leaders, which didn’t help the situation at all.

But the work Estación Esperanza is doing is truly good work. They have their own school where they also provide regular education. At the moment, it’s mostly focused on the lower grades of primary school, but they’re working hard to expand so they can accommodate more children from older age groups as well. They work closely with the kids, and their dream is to also work closely with the parents and provide them with the education and resources they need to better raise their children. The building is still under construction, which meant that we sometimes had the opportunity to serve in other ways besides evangelizing. For example, we painted a wall or removed all the stones from a field to prepare it for a volleyball court. It was nice to be able to use your hands for a change instead of just your mouth.

What was also nice about the location was that you were still close to Lima, which meant we could go into the city on our days off. Lima is a huge, beautiful city. It took about an hour by Bolt (South America’s version of Uber) to get to the city center. We had amazing food in the city and visited all kinds of small shops.

When Outreach ended on June 2nd, it was time to return to the base in Asuncion. Our flight was at 8 a.m., so we got up very early to head to the airport. Just like on the way there, we had a layover in Chile, and there wasn’t much time between the flights. Everyone got through security safely and without any issues. I did realize, though, that I had forgotten my pillow in Ventanilla.
Once we were all on the plane, it was just a matter of waiting for takeoff. But that didn’t happen right away—they kept making announcements over the intercom apologizing for the delay and saying more information would follow. In the end, we waited over two hours on the plane before we could finally depart. It turned out that part of the airport was under construction and there was no fuel available for the planes. This meant that we could forget about making our layover in Chile.

When we arrived in Santiago, Chile, there was a woman waiting for us at the airport with papers. The airline had booked a hotel in Santiago for us and arranged a new flight to Asuncion. The flight, however, was via São Paulo and would take another 24 hours before we finally reached Asuncion. But it also meant we had time to explore Santiago.
Santiago is one of my favorite cities that I’ve only spent a morning in. As I walked through the city, it felt like I was back in Europe—much of the same kind of architecture, the traffic on the streets wasn’t chaotic, and the whole city is laid out in a very organized way. Definitely a recommendation if you’re ever nearby.
The rest of the trip back to the base went smoothly and without any issues. Once back at the base, we had a few final classes and an evaluation of the entire DTS experience. There was also a graduation party where everyone dressed up as a specific country, and on June 7th, I officially graduated from my DTS.

But I didn’t have much time to enjoy graduating, because it was time for the next adventure: Argentina. In the second month of the Lecture Phase, Matias from Argentina received a vision from the Holy Spirit that he and his wife Agustina were to continue, in their city, with the things they had learned during the DTS. They wouldn’t be doing this alone, and the Holy Spirit gave them names of people who would help them. I was one of those people.
The city they live in is called San Vicente, about an hour outside of Buenos Aires. The original list of names had 13 people on it, and right now there are 8 of us in San Vicente: Matias, Agustina, Lauryn, Julia, Amelia, David, Christian, and me. Lauryn and I are here for one month, while the rest are staying for over two months in total.
During our Outreach, we learned a lot—about how to evangelize, and especially about how not to do it. So the work we’re doing here is very similar to what we did during Outreach: simple door-to-door evangelism. But we’re also doing more than that. For example, every Tuesday we get up very early to prepare breakfast and give it to people who need it, like those who’ve spent the night waiting at the hospital or people experiencing homelessness in Buenos Aires.
Also, our schedule is better than during Outreach—we have more time to rest or do things for ourselves, which makes the work much easier. The hardest part about Argentina is the cold. It’s almost officially winter here now, and we’re much further south than Paraguay, so the temperatures are much colder. Most nights it drops below 5°C (41°F), and during the day it’s around 15°C (59°F). But we’ve also had nights below freezing and days that didn’t get warmer than 8°C (46°F).
The houses here aren’t well insulated, and there’s no central heating, which means it’s freezing inside most of the time too. We do have small electric heaters, but it’s hard to keep the heat in once they’re off. And if you plug too many things into the wall, the electricity cuts out. So it’s a real struggle against the cold.

We also have another problem—one you might be able to help with. We don’t have any Bibles to give out. We already have 10 or more people who would love to receive a Bible, but since we’re no longer part of YWAM, we don’t have access to free Bibles anymore.
Here, you can buy Bibles for a fairly low price—around 5 euros each. So if you would still like to support me or my team during my last two weeks in Argentina, you can do so by donating to my GoFundMe. All the money I receive now will go directly toward buying Bibles, which we will give away for free to people who need them.
Thank you so much in advance 🫶

(The GoFundMe link can be found at the bottom of the homepage of this site. You can also follow the team on Instagram if you want to see who we are or what we’re doing. Click here.)